it's a long, lonley journey from death to birt. smells a taste of all we waste could feed the others. I know I'll never know until I come face to face, wwith my own cold dead face, with my own wooden case.

kłócę się z własnym umysłem o śniadanie, obiad i kolację. o każdy pierdolony posiłek. możemy umrzeć już jutro, lecz dziesięć procent śmiertelności nie będzie wyryte na naszych nagrobkach. i choćby przepierdolić w bólu całe życie, mimo wszystko, warto żyć.

przez kilometr woda unosi me ciało. nie wiem jak wynurzyć się na powierzchnię. łykam ostatnie czerwone pigułki i boję się następnego dnia.

jest mnie mniej, po kawałku wycinam serce, warczę i gryzę. tu nie ma nic, nie podchodź bliżej. nie musisz płakać, teraz już tylko piekło. zarażam miłość malując czernią słońca, księżyc już nie chce słuchać mego skowytu. łaszę się u stóp nieba, na jego firmamencie nie ma mej gwiazdy.

i opuszczą cię wszyscy aniołowie, igły przebiją skórę zaszywając powieki, dwa tysiące stopni zamieni ciało w popiół. wtedy nie będziesz ważyć nic, wraz z wiatrem ulecą wspomnienia i nikt nawet nie zapłacze.